Engisa

Beklemek,
Süresizce beklemek.
Nerede neyin sonlanacağını,
Neyin başlayacağını bilemeden.
Şuursuzca,
Sabırla...
Bekledikçe uzaklaşmak,
Uzaklaştıkça yakınlaşmak.
İşkence tadı var bunda.
Çok uzaklardan gelmişçesine
Tanımadık ve yabancı.
Eziliyorum her geçen gün,
Yeni bir ben çıkıyor benden
Toprakla buluşan, elleri toprak kokan
Üstü başı kir pas.
Ve acı tabii ki.
Odaklandığı nokta tüm işkencelerin.
Varolma savaşına dönüyor bu sevda;
Kan gölü topraklarda bir cenk...
Yine de vazgeçmemek;
Belki de yapılabileceklerin en erdemlisi.
Her yeni güne doğan güneş ile beraber
Aynı sızı, aynı elem...
Ve aynı umudu kaybetmeden
Alabildiğine özgür,
Alabildiğine pervasız.