Yok oluşların içindeydik biz,
Her gün biraz daha yok olurken
Fark etmedik bile eridiğimizi.
En son baktığımızda elimize
Bir hiçti kalan geriye,
Tüm yaşandığı varsayılan sevdalardan.
Oysa ki;
Ne kadar da farklı düşünmüştük,
Bir kuşun kanatlarındaki özgürlük misali
Her geçen saniye biraz daha özgürleşen,
Biraz daha kederlenen...
Çizilen bir gelecek portresi idi sadece.
Ve avuçlarda kalan geriye
Bir hiçti en son elimizde.
"İnsan umduğunu bulamayabiliyor demekki!"
Dedik sonra;
Umduğumuzu bulduğumuzda aslında...
Sorgulamadık bile sevdayı
Olduğunca kabullendik herşeyi.
Alın yazımız önümüze düşerken,
Başımız önde, boynumuz bükük,
Kara bir gelecek vaadi ile
Bir hiçti kalan elimizde.
Yok olmak için uğraşmamıştık halbuki,
Karanlıktan çıkmak idi derdimiz
Bir kuşun kanadında
Tekrar varolduğumuzun farkına varmak adına
Tüm siyahı geride bırakarak,
Ve maviye boğularak,
Gök yüzüne ulaşabilmek.
Kader sözleri ile kandırılırken,
Gömüldüğümüzün resmiydi aslında
Yok oluşun başladığı yer.
Kederliydik zaten hep,
Gözler buğulu
Tekrar baktığımızda elimize,
Bir hiçti kalan geriye.
Lakin,
Güneşli günlerin sevdalısıydık aslında,
Bulut olmaktı bize yaraşan
Tüm gökyüzünde dolaşan,
Alabildiğine özgür
Ve genç...
Belki baharı beklemekti gereken
Yeşili ve maviyi.
Son sefer bakarken önümüze,
Umut kalmıştı sadece elimizde...
Etiketler şiir